گفت‌وگوی ‌شيرين فاميلی با سامان رسول‌پور دیدگاه سازمان
08/03/2010 Larger FontFont SizeSmaller Font ارسال خبر به دنباله ارسال خبر به بالاترین ارسال خبر به توییتر ارسال خبر به فیسبوک Bookmark and Share ارسال خبر به دوستان چاپ خبر
مسئول فضای ناامن و نظامی در کردستان در درجه اول دولت است

اخیراً سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان در بیانیه‌ای خطاب به دولت جمهوری اسلامی و حزب حیات آزاد کردستان "پژاک" نگرانی و تأسف خود را از رویدادهای خشونت بار هفته‌های اخیر در مناطق مرزی کردستان اعلام کرد.


سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان در این بیانیه با تأکید بر این‌كه سرکوب نظامی و توسل به خشونت راه حل و پاسخ به مطالبه حقوق سیاسی مردم کرد نیست، از دولت جمهوری اسلامی ایران خواست به توپ‌باران مناطق روستايی در کردستان پایان دهد. همچنین از حزب حیات آزاد کردستان "پژاک" نیز خواسته است به فعالیت‌های مسلحانه پایان داده و برای کسب حقوق مردم کرد به گفتمان مسالمت آمیز روی بیاورد.


سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان با استناد به گزارش‌ها و خبرها طی هفته‌های اخیر از برخوردهای نظامی میان نیروهای دولتی و گروه‌های مسلح وابسته به "پژاک" در مناطق مرزی کردستان یاد کرده است. این درگیری‌ها باعث زخمی و کشته شدن تعدادی از نیروهای دو طرف شده و نیز خسارات و آسیب‌های شدیدی به نواحی مسکونی و مردم بی‌گناه این مناطق وارد کرده است.


در مورد این بیانیه با سامان رسول‌پور روزنامه‌نگار، فعال مدنی و عضو سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان گفتگو کرده‌ام.


آقای رسول‌پور در بیانیه سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان هم به دولت جمهوری اسلامی و هم به حزب پژاک به خاطر درگیری‌های مسلحانه در مناطق مرزی کردستان ایران انتقاد شده است. فکر می‌کنید در این زمینه به کدام یک از دو طرف درگیر می‌توان بیش‌ترین انتقاد را کرد. به ویژه آن‌که این درگیری‌ها در سال‌های اخیر شدت گرفته است و عده‌ای مطرح می‌کنند که دولت جمهوری اسلامی کردها را تحمل نمی‌کند؟


قبل از هر چیز من فکر می‌کنم این فقط کردها نیستند که در ایران تحمل نمی شوند. همه آن‌هایی که غیرخودی بودند در این سال‌ها تحمل نشدند، که البته بسیاری از فعالان کرد می‌گویند که کردها حتی غیرخودی هم نیستند، بلکه بی‌خودی هستند برای حاکمیت. اما به هر حال آن چیزی که فرمودید خیلی نکته مهمی هست. به عنوان یک فعال مدنی مستقل می‌گویم که نقد حاکمیت و حتی نقد احزاب کردی همیشه برای فعالان کرد هزینه داشته است. یعنی افرادی که مستقل بوده‌اند همیشه این ترس در آن‌ها وجود داشته که انتقا داز احزاب کردی و انتقاد از مشی مسلحانه و یا سیاست‌ها و برنامه‌هایی که داشته‌اند برای‌شان هزینه داشته است. هزینه هم فقط این نیست که افراد بازداشت بشوند و زندانی شوند. آن واکنشی که آن جریانات داشته‌اند سنگین بوده برای بسیاری از فعالان مستقل مدنی و همین که نقد حاکمیت برای فعالان کرد هزینه داشته است. یعنی می شود گفت که فقط این نیست که ما انتقاد از حاکمیت بکنیم.


آیا سازمان شما پیش از این هم از دولت جمهوری اسلامی انتقاد کرده است؟


چند سال پیش در گزارش سالانه سازمان حقوق بشر كردستان سال 86 بود که بیانیه‌ای منتشر شد که در نوع خودش تازه بود و قبلاً چنین تجربه‌ای نبود. ما آمده بودیم گزارش یک سال حقوق بشر را در طی یک سال از سوی دستگاه قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی دیده بانی کرده بودیم منتشر کردیم و افشا کردیم. هم‌زمان آمدیم انتقادات خودمان را و موارد نقض حقوق بشر در داخل احزاب کردی را هم اعلام کردیم. ما انتقاد می‌کنیم و فکر می‌کنیم که احزاب کردی هم در بسیاری از موارد اشتباهاتی داشته‌اند و باید از آنها انتقاد بشود. اما من شخصاً فکر می‌کنم که زمینه‌هایی که وجود دارد و زمینه‌هایی که این مشکلات را در پی داشته عمدتاً مقصرش سیاستهای جمهوری اسلامی است و احزاب کردی ـ در بدترین حالت‌های خودش و با در نظر گرفتن همه این انتقادات ـ در واقع این احزاب خودشان یک معلول هستند و همه به دلیل یک نیاز درست شده‌اند.


من معتقدم پژاک و یا احزاب دیگر در عین حال که منتقدان جدی دارند اما پایگاه هم در بین افراد کرد دارند. افرادی هم هستند که فکر می‌کنند این افراد نماینده اراده و حقوق آنها هستند. و بسیاری از این افراد در حال حاضر در زندان‌های جمهوری اسلامی هستند به اتهام همکاری با احزاب و گروه‌های مختلف و یا احزاب کرد. اما این فضایی است که جمهوری اسلامی در سال گذشته در کردستان به وجود آورده و این‌که زمینه را برای فعالیت مسالمت جویانه و برای تأسیس احزاب و برای پی‌گیری حقوق شهروندی و حقوق فرهنگی به شکل قانونی در ایران فراهم نکرده است. ما می‌دانیم که اصل پانزده قانون اساسی در مورد زبان‌های مادری در ایران است، این اصل هم که حداقل حقوق فرهنگی شهروندی در آن گنجانده شده، در ایران اجرا نشده است و حتی با مسئله زبان مادری هم امنیتی رفتار می‌کنند. و همچنین حکومت قبل از هر چیزی پیکان انتقاد به سوی او و سیاست‌های او است و عجیب نیست که احزابی مثل پژاک درست بشوند و سایر احزاب کرد درست بشوند.


ولی به هر حال احزابی وجود دارند و فعالیت می‌کنند و در این اواخر هم که درگیری‌هایی بوده باز هم می‌توان از جمهوری اسلامی انتقاد کرد که بر فرض که فعالیت این گروه‌ها از دید شما غی قانونی است آیا شما اجازه تأسیس احزاب و جریانات قانونی را که نماینده اراده مردم کرد در ایران باشند می‌دهید؟ آیا شما اجازه می‌دهید که نهادهای مستقل حقوق بشر مثل حقوق بشر کردستان که فقط کارش این است که به شکل مستقل، وضعیت حقوق بشر را دیده بانی بکند. آیا شما آن را تحمل می‌کنید؟ پاسخ همه این‌ها منفی است. و در چنین شرایطی وقتی که مردم کرد پاسخ سوال‌های‌شان را که به عنوان نمونه مطرح کردم منفی می‌بینند، عجیب نیست که از راه‌کارهای دیگر برای پی‌گیری حقوق‌شان استفاده کنند.


یعنی می‌توان نتیجه گرفت که خشونت‌های دولت علیه فعالیت‌های مدنی و سیاسی کردها موجب بروز خشونت از جانب کردها و روی آوری به فعالیت‌های مسلحانه شده است؟


وقتی پتانسیل و فضا نباشد برای پی‌گیری حقوق، وقتی مردم نتوانند جامعه مدنی خود را به شکل مستقل تأسیس کنند و در آن فعالیت بکنند و با خشونت و تهدید و رعب و وحشت سرکوب بشوند، من فکر می‌کنم در چنین اوضاعی در اصل بانی و مقصر "سیاست‌های جمهوری اسلامی" است. هر چند که باید به این احزاب هم انتقاد شود. جمهوری اسلامی هست که باید اعتماد سازی بکند. جمهوری اسلامی هست که باید حداقل‌هایی را فراهم بکند تا ما بگوئیم که ما در ایران ظرفیت هایی را داریم برای کارهای قانونی و مدنی و برای کارهای مسالمت جویانه و آن وقت است که چنین حرکت‌های خشونت باری اصلاً نباید وجود داشته باشد. هر چند که من فکر می‌کنم خشونت تنها به یک درد می‌خورد و آن هم محکوم شدن است. من و فعالین مدنی در کردستان مخالف خشونت در تمام حالات خودش هستیم و فرق نمی‌کند آغازگر خشونت یک حزب کردی است و یا حکومت هست.


نکته همین جاست آقای رسول‌پور. چه راه‌کارهایی؟ به عقیده شما الان که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری  هستیم آیا یکی از راه‌کارها این نیست که مردم کرد با در نظر گرفتن اولویت‌های خودشان در این انتخابات شرکت کنند؟ واساساً این اولویت‌ها کدامند؟


من فکر می‌کنم پاسخ به این سوال از دیدگاه هر فعالی و یا هر جریان خاصی متفاوت باشد. من به عنوان یک روزنامه نگار فکر می‌کنم که اولویت دولت بعدی باید بهبود وضعیت حقوق بشر باشد که واقعاً در کردستان غیر قابل تحمل شده است. به طوری که صدها و یا شاید هزاران شهروند و فعال کرد در حال حاضر پرونده‌هایی برای‌شان مفتوح شده احکامی دارند و یا زندانی دارند و یا تحت فشار هستند و فضا امنیتی هست و جنگ وجود دارد. من فکر می‌کنم تا امنیت وجود نداشته باشد هیچ تغییری ایجاد نمی‌شود و این ناامنی هم مقصرش خود جمهوری اسلامی است.


من فکر می‌کنم اول بهبود وضعیت حقوق بشر و رفع فضای میلیتاریستی در کردستان مهم‌ترین چیزی است که باید رئیس جمهور آینده در دستور کار قرار بدهد. البته پیگیری حقوق شهروندی یعنی عمده‌ترین مطالباتی که کردها دارند این است که به عنوان یک شهروند و یا انسان از حقوق انسانی خودشان برخوردار باشند. این امکان وجود داشته باشد که در مدیریت کلان کشور نقش داشته باشند. این امکان وجود داشته باشد که از نظر فرهنگی حقوق و آزادی‌های خودشان را داشته باشند و بتوانند در تمام سطوح به زبان مادری‌شان درس بخوانند. فرهنگ آنها ممنوع نباشد. حتی ما در کردستان افرادی داریم  که اتهام‌شان این است که از اسامی کردی برای مغازه‌های‌شان استفاده کرده اند و این مسائل باید رفع بشود و وضعیت معیشتی مردم باید بهبود پیدا بکند. در کردستان متأسفانه سرمایه گذاری از یک فقر بسیار مزمنی برخوردار بود و در طی این سی سال که فضا امنیتی بوده هیچ سرمایه گذاری ملی و کلانی در آن‌جا نشده و سهمیه مناطق کردنشین بسیار ناچیز است از امکانات عمومی کشور.


می‌توان این‌طور عنوان کرد که کردها خواستار این هستند که حقوق انسانی و شهروندی خودشان را به عنوان یک شهروند کرد ایرانی از رئیس جمهور آینده درخواست بکنند. من دیدم که شماری از فعالان سیاسی و مدنی کرد دیداری با "آقای کروبی" داشتند که البته نماینده سازمان حقوق بشر "آقای قوامی" هم در آن‌جا بودند و صحبت کردند. هر چند که سازمان حقوق بشر کردستان همان‌طور که اعلام کرده مستقلاً از هیچ نامزدی حمایت نمی‌کند به این خاطر که یک سازمان مستقل و غیرسیاسی است. اما در مجموع فعالان سیاسی و مدنی کرد از رئیس جمهوری حمایت می‌کنند که مهم‌ترین دغدغه های شهروندان کرد و مهم‌ترین مشکلات و مطالباتی را که آن‌ها دارند و در طی سال‌های گذشته به آن بی‌توجهی شده در دستور کار خودش قرار بدهد.


منبع: سايت تهيه http://www.tahieh.net/index.phtml?tsk=read&id=721


     پست الکترونیک: prmmkkurd@gmail.com