این چند خط را که می‌نویسم محمدصدیق کبودوند در سی‌ودومین روز اعتصاب غذاست. وی را از «نزدیک» ندیده‌ام. دیدگاه آزاد
30/06/2012 Larger FontFont SizeSmaller Font ارسال خبر به دنباله ارسال خبر به بالاترین ارسال خبر به توییتر ارسال خبر به فیسبوک Bookmark and Share ارسال خبر به دوستان چاپ خبر
علی عبدی

این چند خط را که می‌نویسم محمدصدیق کبودوند در سی‌ودومین روز اعتصاب غذاست. وی را از «نزدیک» ندیده‌ام.


اما تفاوتی نمی‌کند که محمدصدیق کبودوند کیست، اهل کجاست، متولد چه سالی‌ست، چه کرده‌ست، و آیا او را می‌شناسیم یا عکسش را دیده‌ایم که با صورت چروک افتاده و چشم‌های پف کرده، ما را نظاره می‌کند.


خوانده‌ایم که بیدادگاهی در ایران وی را به خاطر فعالیت‌های حقوق‌بشری‌اش در دفاع از مردم کردستان به یازده سال زندان محکوم کرده و اجازه‌ی مرخصی به وی و دیدار با فرزندِ در بسترِ بیماری‌اش را نمی‌دهد.


محمدصدیق کبودوند انسان است، رنج می‌کشد و مبارزه می‌کند. همین سه تا کافی‌ست که با وی اعلام همبستگی کنیم.


رنج و مبارزه‌ی او ما را به یکدیگر «نزدیک‌» می‌کند.


     پست الکترونیک: prmmkkurd@gmail.com