پایمردی صادق دیدگاه آزاد
30/06/2012 Larger FontFont SizeSmaller Font ارسال خبر به دنباله ارسال خبر به بالاترین ارسال خبر به توییتر ارسال خبر به فیسبوک Bookmark and Share ارسال خبر به دوستان چاپ خبر
نوشابه امیری

محمد صدیق کبودوند را فقط با یک هویت می شناسم: حقوق بشر. سرنوشت او را نیز با یک ترکیب: زندان و اعتصاب.


حقوق بشر و زندان و اعتصاب را هم که کنار هم می گذارم به یک جغرافیا می رسم: ایران؛سرزمینی که از بد تاریخ، گویی ابر و باد و مه و خورشید در گوشه گوشه اش به کارند تا سرخ زبانان، سر سبز آن به باد دهند. سرزمینی که کوه های بلندش دربندند و دشت های بازش، جولانگاه قاتلان کلام و مهر و آدمیت.


سرنوشتی تلخ که به قاعده باید از دل آن نفرت و انتقام برخیزد؛نفرت مادران فرزند مرده و زنان معشوق از دست داده. انتقام پدران تحقیر شده و کودکان در شبیخون بیدار شده؛ حیرت اما آنجاست که جباران در هماره تاریخ کشته اند و می کشند و خون در جام ها کرده و می کنند اما دلاور مردمان این سرزمین، سهراب ها و اسفندیارها و فرزادها وآرش هایش ….همچنان«صادق» مانده و بر کلام پای فشرده اند، بر صلح، بر آزادی. و با این پایمردی، تاریخ را رقم زده و می زنند، فردا را، روشنایی را. درست همانکه صادق کبودوند می کند؛ و هزینه اش؟ تن رنجور، نبودن بر بالین فرزند، دوری از خانه، همنشینی با بدسگالان و بدکرداران….


تاریخ هم اما کلام خود را دارد: پایان شب سیه سفیدست. آن سپیدی را انتظار می کشم.


     پست الکترونیک: prmmkkurd@gmail.com