ناپدیدشدگی اجباری را مردود بشماریم: مناسبتنامه
11/04/2012 Larger FontFont SizeSmaller Font ارسال خبر به دنباله ارسال خبر به بالاترین ارسال خبر به توییتر ارسال خبر به فیسبوک Bookmark and Share ارسال خبر به دوستان چاپ خبر
یاد پیروزدوانی و دیگر قربانیان شبکه های قتل درمانی را گرامی بداریم

یاد پیروزدوانی و دیگر قربانیان شبکه های قتل درمانی را گرامی بداریم


کردوند «پایگاه اطلاع رسانی خانواده کبودوند»


محمدصدیق کبودوند به مناسبت سیزدهمین سال ناپدیدشدگی پیروز و به یاد همه قربانیان ترور و قتل های زنجیره ای بیانیه ای به شرح زیر در زندان صادر کرد:


سیزده سال پیش- در اواخر پاییز- کشف اجساد کارد آجین شده و یا خفه شده و ناپدیدی تعدادی از روشنفکران سیاسی و مدنی، منجر به آشکارسازی بخشی از شبکه های سازمان یافته مدیران پلیس مخفی حکومتی که چنددهه به شکار مخالفان و روشنفکران ناراضی پرداخته بودند، گردید. در آن زمان اگرچه تلاش شد که فعالیت شبکه های مخوف پلیس مخفی که عنوان «گروه خودسر» برآن نهاده بودند تنها محدود به چندقتل در یک محدوده زمانی خاص شود، اما این اقدام هرگز مورد پذیرش وجدان های بیدار قرار نگرفت، زیرا فعالیت چنین شبکه هایی با تولد جمهوری اسلامی آغاز و در همان سال های آغازین حکومت، بویژه در دهه شصت منجر به ناپدیدی صدها نفر و قتل هزاران نفر در داخل و خارج از کشور گردیده بود.


در کردستان نیز تعداد زیادی از فعالان کرد و از جمله فعالان مذهبی کرد در کرمانشاه و سنندج و دیگر شهرها و یا در زندان ها به طرز مرموزی به قتل رسیدند و صدها نفر از دیگر فعالان سیاسی کرد که به آن سوی مرزها پناه برده بودند- بویژه در کردستان عراق- قربانی ترور شده و درادامه آن رهبران احزاب ناراضی کرد و سایر احزاب و گروه های اپوزیسیون ایرانی در ترکیه، اتریش، آلمان و فرانسه و دیگر کشورها به قتل رسیدند.


ادامه روند پاکسازی یا نابودسازی مخالفان که قتل درمانی نام گرفته بود، در دهه هفتاد بویژه در پاییز 1377 با ناپدیدشدن پیروزدوانی و قتل داریوش و پروانه فروهر، قتل محمد مختاری، محمدجعفر پوینده، مجید شریف و دیگران ابعاد دیگری به خود گرفته بود که سرانجام منتهی به افشای بخشی از فعالیت های شبکه های ترور امنیتی شده و در این رابطه اگرچه تعدادی از مدیران وزارت اطلاعات و پلیس مخفی بازداشت شدند، ولی این به معنی پایان تصفیه مخالفان حکومت جمهوری اسلامی نبود.


اما، پیروز دوانی که در سوم شهریورماه همان سال ناپدید شد، در آن ایام 37 سال داشت. وی که در کارنامه فعالیت های سیاسی خود سابقه دوبار زندانی شدن داشت، مدیر شرکت پژوهشی پیام پیروز و نشریات دیدگاه، جهان امروز، چندبولتن و گاهنامه و کارشناس در امور و مسائل چپ و کارگری بود که فعالیت هایش در امور سیاسی و مدنی گسترده و بسیار چشمگیر و غیرقابل انکار است. پیروز دوانی که از موسسان گروه اتحاد چپ دموکراتیک بود، بعدها دبیری سازمان اتحاد برای دموکراسی در ایران را برعهده گرفت. وی مبارزی دموکراسی خواه و تلاشگری مسالمت جو بود که کمک شایان توجه و کم نظیری به حرکت های مدنی و سیاسی مردم ایران در دهه هفتاد نمود. پیروزدوانی که قربانی ناپدیدشدگی اجباری دهه مزبور است، همانگونه که جسمش از سیزده سال پیش ناپدید شده، نامش نیز در میان قربانیان اصلی قتل های زنجیره ای تقریباً ناپدید گردیده و این ستمی ناروا در حق این پیکارجوی راه آزادی، دموکراسی، حقوق بشر و عدالت خواهی و برابرطلبی در ایران بوده است.


من- محمدصدیق کبودوند- از همگان درخواست می نمایم تا ضمن گرامی داشت یاد تمامی قربانیان شبکه های قتل درمانی، ترور و ناپدیدشدگی، یاد پیروزدوانی را نیز به عنوان اولین قربانی قتل های زنجیره ای پاییز سال 1377 گرامی بدارند. در پایان پیشنهاد می کنم که روز سوم شهریور به نام روز ناپدیدشدگی اجباری در ایران نامگذاری شود، تا پدیده شوم ناپدیدشدگی سیاسی مردود و محکوم گردد.


     پست الکترونیک: prmmkkurd@gmail.com